Τη Μοναξιά και τους Ανθρώπους να Φοβάσαι (2015)

Τόπος: Ψυχιατρείο (ή το μυαλό του ψυχασθενούς)

Χρόνος: Σήμερα (ή μπορεί και πάντα)

Πρόσωπα: ο Α και ο Β (ή εγώ κι εσύ)

Δύο παράξενα όντα – ένας άντρας και μια γυναίκα – εξερευνούν τα όριά τους, δοκιμάζουν τις αμφίρροπες δυνάμεις των ανθρώπινων σχέσεων και τα παράδοξα της ανθρώπινης συμπεριφοράς μέσα από εννιά διαφορετικές εικόνες – στιγμές. Θυμούνται τα παιδικά τους χρόνια, ανασύρουν απωθημένα βιώματα και κοινές αναμνήσεις, ερωτεύονται, χωρίζουν και γίνονται χίλια κομμάτια.

Εξουσιάζουν κι εξουσιάζονται, καταπιέζουν και καταπιέζονται, λένε ψέματα ενώ διεκδικούν μόνο την αλήθεια. Δεν αντέχουν ο ένας τον άλλον, αλλά διστάζουν να ζήσουν μόνοι με τον εαυτό τους. Δεν έχουν να φοβούνται παρά μόνο τη σκιά τους. Αλήθεια, έχουν όνομα;

Μια παράσταση με σταυροδρόμια, αλλά παρά τη ποιητική μελαγχολία του έργου, καθόλου αδιέξοδα. Το παμπάλαιο πρόβλημα του υπαρξιακού ιλίγγου και η επιστροφή του ονείρου και της μαγείας μέσα από μια παιδικότητα που συνεχώς επαναπροσδιορίζεται, μέσα από έναν βιτριολικό τρόπο έκφρασης που ιχνηλατεί την αλήθεια και ισορροπεί συνεχώς ανάμεσα στην πραγματικότητα και το παραμύθι.

Η ομάδα Svoradov Theatre εγκαινίασε πέρσι, και επαλαμβάνει φέτος, το θέατρο – techno με το ανέβασμα ενός σύγχρονου ελληνικού έργου, το οποίο απέσπασε το Β’ Βραβείο στο διαγωνισμό συγγραφής θεατρικού έργου του ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Βορείου Αιγαίου (2014).

Η σκηνοθετική γραμμή της παράσταση της “Μοναξιάς” είναι μια προσπάθεια επιστροφής στην χαμένη παιδικότητα μέσα από τις “μικρές τραγωδίες” της ζωής. Πέρα όμως από τα βιωματικά και οπωσδήποτε μετα-μορφωμένα επεισόδια της αφήγησης, κυοφορείται η γραμμική ιστορία μιας γυναίκας έγκλειστης για κάποιο έγκλημα που έχει διαπράξει. Η κατάτμηση της αφήγησης τούτου του εγκλήματος φέρνει στο (σκοτεινό) φως τη ζωή αυτης της γυναίκας. Όλα αυτά συντελούνται υπό τους ήχους της μουσικής Techno της δεκαετίας του ’90,η οποία παρεισφρύει από τις ρωγμές μεταξύ των σκηνών του έργου, και αποκαλυπτει μια δεκαετίας που πολλαπλασίασε τους μύθους και “επέβαλλε” την φρικιαστική πραγματικότητα που βιώνουμε σήμερα. Η “Μοναξιά” ειναι ένα πρότζεκτ για το ψέμμα που γαλούχησε μία ολόκληρη γενιά, δοσμένη πάντα μέσα από το προσωπικό πρίσμα της εξατομικευμένης, και πολλές φορές θραυσματικής πρόσληψης της πραγματικότητας. Η μουσική techno αποδεικνύεται κάτι παραπάνω από ένα απλό “διάλειμμα”. Αποτελεί τον κατάλληλο καταλύτης που επιτρέπει στον βιωματικό ρεαλισμό και στον ονειρικό (εφιαλτικό) σουρεαλισμό να διαδράσουν.

Θέμα της “Μοναξιάς” είναι το παμπάλαιο πρόβλημα του υπαρξιακού ιλίγγου και η επιστροφή του ονείρου και της μαγείας μέσα από μια επαμφοτερίζουσα παιδικότητα που συνεχώς επαναπροσδιορίζεται, ο βιτριολικός τρόπος έκφρασης της αλήθειας που ιχνηλατείται, αλλά και το διαρκές πήγαιν-έλα ανάμεσα στην πραγματικότητα και το παραμύθι. Πρόκειται για μια παράσταση με σταυροδρόμια, αλλά παρά τη ποιητική του μελαγχολία, καθόλου αδιέξοδα.

“Τη Μοναξιά και τους Ανθρώπους να φοβάσαι”

της Ιωάννας Λιούτσια

Τετάρτες και Πέμπτες του Φεβρουαρίου και του Μαρτίου 

 Υπόγειο Coo Bar 

Ηθοποιοί: Τριαντάφυλλος Μποσταντζής, Ιωάννα Λιούτσια

Σκηνοθεσία – Μουσική επιμέλεια: Τριαντάφυλλος Μποσταντζής

Φωτογραφίες: Ιωάννης Γρηγοριάδης

Τεχνική βοήθεια: Στέφανος Αβραμπάκης, Παναγιώτης Ράιος, Μιχάλης Γιαγκουνίδης

Γράψανε για την ΜΟΝΑΞΙΑ

Κατερίνα Τζιωρίδου, Parallaxi

Τι να φοβάσαι λοιπόν πιο πολύ, τη μοναξιά ή τους ανθρώπους; Ή και τα δύο;

Με αυτό το βασανιστικό ερώτημα περιπλανήθηκε στη σκηνή η πρωταγωνίστρια (Ιωάννα Λιούτσια) ακροβατώντας μεταξύ τρέλας και πραγματικότητας. Ταλαντευόμενη ανάμεσα στην  αγάπη και το μίσος. Εγκλωβισμένη στην αμφιθυμία της μεταξύ μοναξιάς και συντροφικότητας. Έχοντας δηλώσει, ότι αγαπάει έναν άντρα (Τριαντάφυλλος Μποσταντζής) χάνει και χάνεται. Διχασμένη ανάμεσα σε δύο κόσμους· τον δικός της που πότε τον καταλαβαίνει και πότε όχι και των άλλων που δεν τον καταλαβαίνει έτσι κι αλλιώς.

Ποιο είναι αυτό το πρόσωπο; Θα μπορούσε να είναι η τρόφιμος ενός ψυχιατρείου και ο αγαπημένος της ο ψυχίατρος που την ωθεί ακόμη περισσότερο στα άκρα. Θα μπορούσε να είναι η κολλητή και ο κολλητός. Θα μπορούσε να είναι ένα οποιοδήποτε ζευγάρι που έχει κάνει θεατρικό έργο στιγμές από την πορεία της σχέσης του ενός με τον άλλο. Θα μπορούσα να είμαι εγώ αυτή επάνω στη σκηνή και εσύ αυτός εκεί δίπλα της.

Η Ιωάννα Λιούτσια έδωσε εξ ολοκλήρου τον εαυτό της πατώντας ερμηνευτικά με ασφάλεια πάνω σε ένα έργο που έγραψε η ίδια και που βραβεύτηκε στο διαγωνισμό συγγραφής θεατρικού έργου του ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ Β. Αιγαίου. Ένα έργο που το χαρακτηρίζει σε πρόσφατη συνέντευξη της “ποιητικό με ρεαλιστικά και βιωματικά στοιχεία”. Η αλήθεια είναι, ότι η ερμηνεία της μονοπώλησε το ενδιαφέρον μας και αισθανθήκαμε τον συμπρωταγωνιστή της σε δευτερεύοντα ρόλο. Παρόλα αυτά ο Τριαντάφυλλος Μποσταντζής ήταν μια ισχυρή αντίρροπη δύναμη, ο οποίος τραβούσε επάξια τα μάτια του θεατή επάνω του και λειτουργούσε μονίμως ως καταλύτης για να αναρωτηθούμε για όλα όσα δεν ειπώνονταν με λόγια στην παράσταση. Σκηνοθετικά είδαμε μια έντιμη προσπάθεια χωρίς όμως να νιώσουμε συνεπαρμένοι. Συνολικά το έργο δίνει μια απαισιόδοξη πλευρά της ζωής και του ψυχισμού του ατόμου, παρόλο που ασχολείται με τις έννοιες της αγάπης, της συντροφικότητας, του δούναι και λαβείν. Φύγαμε με κάτι βαρύ μέσα μας…

Οι ενστάσεις μας έχουν να κάνουν με το χώρο, όπου δώθηκε η παράσταση και ο οποίος λειτούργησε εν τέλει αρνητικά και στο τελικό αποτέλεσμα. Το υπόγειο που χρησιμοποιήθηκε ήταν ένας χώρος απεριποίητος, υγρός και κρύος, χωρίς ίχνος θέρμανσης. Θα μπορούσε να τον ονομάσει κανείς και μινιμαλιστικό. Δεν ξέρουμε, αν οι συντελεστές της παράστασης ήθελαν με αυτό τον τρόπο να δώσουν και βιωματικά ένα αποτύπωμα του ψυχισμού των πρωταγωνστών. Πάντως ένας χώρος πιο ζεστός σε όλα τα επίπεδα θα μας είχε κάνει να αισθανθούμε πιο άνετα και να επικεντρωθούμε ακόμη περισσότερο στο γίγνεσθαι επί σκηνής.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s